Aanrijding met een hert vlak voor station Hoevenlaken op 30-11-2020

Het was zondag 30 augustus en voor mij stond dienst 106 op de planning om te gaan doen. De dienst had leuke inhoud om te gaan doen, namelijk een heen en weertje Enschede met nog even een heen en weertje tussen Enschede en Deventer met de intercity tussendoor.

De dienst begon zoals alle diensten met op tijd op hoofddorp opstel zijn om alles voor te bereiden en nog even gezellig te kletsen met collega's.

Al snel kwam ik erachter dat ik de hele dienst met dezelfde conducteur op pad zou gaan die door een zieke collega 2 aspiranten mee zou hebben.

Na alles gecheckt en beproefd te hebben konden we mooi op tijd vertrekken naar Enschede. Het eerste stuk tot Enschede ging lekker relaxed en reden zonder problemen mooi op tijd Enschede binnen.

In Enschede was er tijd om even pauze te houden en wat te eten voor we het heen en weertje Deventer zouden gaan doen.

Ook dat stuk ging weer zonder problemen en hebben mooi op tijd kunnen rijden. Met een half uurtje overstaptijd in Deventer gingen we ook weer zonder problemen terug naar Enschede.

In Enschede hadden we ook deze keer weer een half uur de tijd voor we terug zouden gaan naar Hoofddorp opstel.

Deze keer waren we met het hele 'treinteam' lekker op tijd bij de trein en we hadden zin om weer naar Hoofddorp opstel te gaan. We grapten zelfs nog met elkaar dat het alleen zo jammer was dat het nog ongeveer 2,5 uur zou gaan duren...

Het begin van de terugrit ging eigenlijk weer net zo relaxed en makkelijk als de rest van de dienst, elk station mooi op tijd binnen en vertrokken met de trein.

Bij Barneveld Aansluiting moesten we even gaan roestrijden over wat wissels van een zijspoor wat er voor zorgde dat we net wat later waren dan de dienstregeling aan gaf.

Eenmaal uit de wissels en voorbij alle borden en seinen die toestaan om de snelheid te verhogen ging het gas er dus weer vol op om de verloren tijd in te gaan halen.

We reden ondertussen op het stuk spoor tussen Barneveld en Hoevenlaken, een stuk spoor wat evenwijdig loopt aan de snelweg. Op veel plaatsen zit er alleen een strook struiken/bomen tussen de snelweg en het spoor. 

Op een gegeven moment werd mijn aandacht getrokken door een auto die met alarmlichten aan stil stond op de vluchtstrook van de snelweg.

Op het moment dat ik met de trein ongeveer ter hoogte ben van deze auto zie ik in een flits iets uit de struiken komen die tussen de snelweg en het spoor staan. Aangezien de snelheid van de trein op dat moment ongeveer 130 km/uur is en het buiten al donker is zie ik niet goed wat er uit de struiken komt. Voor ik goed en wel kan beseffen wat er allemaal gebeurd hoor ik een harde klap en heb ik hetgeen wat uit de struiken kwam aangereden...

Op het moment van klap gooi ik de trein gelijk in de snelremming, ik moet hoe dan ook zo snel mogelijk tot stilstand zien te komen. Terwijl de trein uit alle macht aan het remmen is gaat hetgeen ik net heb aangereden met een hoop kabaal en vergezeld van opspattende ballaststenen onder de trein door. Het geluid van de trein die aan het remmen is en het kabaal van het 'ding' wat onder de trein door gejaagd wordt is angstaanjagend.

Veel tijd om er echt bij na te denken heb ik op dat moment niet, ik moet zo snel mogelijk de treindienstleider en de eventuele andere treinen zien te alarmeren. Nog voor de trein stilstaat heb ik de alarmknop op de GSM-R al ingedrukt. 

Met de alarmoproep die ik daarmee geplaatst heb krijg ik al snel de treindienstleider te spreken. Zo goed en zo kwaad als dat het gaat met de adrenaline sky-high probeer ik de treindienstleider duidelijk te maken wat er zojuist gebeurd is. De treindienstleider heeft al snel door dat dat op dat erg lastig is voor mij en probeert daarom om eerst wat rust terug te brengen.

Nadat de ergste eerste stress gezakt is lukt het mij om wat meer en beter uit te leggen wat er is gebeurd en waar ik ongeveer de aanrijding gehad heb en momenteel stil sta. Ik weet op dat moment nog niet wat ik exact heb aangereden, alleen dat het plotseling uit de struiken kwam en mogelijk bruinachtig gekleurd was. 

Omdat wel belangrijk is om te weten wat er exact is aangereden spreek ik met de treindienstleider af dat ik samen met de HC terug zal gaan lopen naar de plaats van de aanrijding om te zien wat daar is achtergebleven.

Nadat alle afspraken met de treindienstleider gemaakt zijn roep ik via de portofoon de HC op om uit te leggen wat er zojuist gebeurd was. Omdat de HC al een groot vermoeden had wat er gebeurd kon zijn was hij al bezig om naar voren te lopen door de trein. 

Op het moment dat de HC bij mij voorin in de cabine is vraag ik hem of hij met mij mee wil lopen naar de plek van de aanrijding om te controleren wat daar is achtergebleven, wat hij gelukkig geen probleem vond.

Aangezien de HC 2 aspiranten mee had op zijn dienst spreken we af dat de aspiranten bij de trein blijven, zij konden zo de reizigers in de trein informeren en vragen beantwoorden voor zover mogelijk en nodig was. De aspiranten waren uiteraard ook behoorlijk geschrokken maar gaven aan dat het goed genoeg ging om deze taken te kunnen uitvoeren.

Omdat er langs het spoor geen verlichting aanwezig is moesten we voor we de trein gingen verlaten de noodseinlantaarn meepakken. Deze gaf in combinatie met de telefoonzaklampen die we gebruikten gelukkig genoeg licht om te kunnen zien waar we liepen en om het spoor goed te kunnen schouwen.

Na een paar honderd meter teruggelopen te zijn (de remweg van de trein was rond de 600 meter) zagen we steeds meer brokken 'vlees' in het spoor liggen. Dat gaf voor ons aan dat we de plek van de aanrijding nu aan het naderen waren en we snel zouden zien wat er nu was aangereden. De eerste brokken gaven namelijk nog niet de zekerheid waar we eigenlijk naar opzoek waren. 

Op de plek waar de aanrijding gebeurd was zagen we dan eindelijk wat er met zoveel kabaal tegen de trein aan en onder de trein door gegaan was. Tot onze 'opluchting' was het een mannetjes ree, waarschijnlijk nog een vrij jong dier voor zover we konden beoordelen. Gelukkig was hij waarschijnlijk bij de 1e klap al overleden en heeft hij niet meer hoeven lijden na de aanrijding.

Het dier lag helemaal overdwars over het spoor heen waardoor het spoor waarop ik gereden had volledig was geblokkeerd. Aangezien zo'n ree te zwaar is om te verplaatsen zijn we zonder verder nog wat te doen weer rustig teruggelopen naar de trein. Terwijl we aan het teruglopen waren via de portofoon alvast de aspiranten op de hoogte gesteld van wat we hadden aangetroffen. Ook zij waren redelijk opgelucht dat het 'maar' een ree was en niet erger dan dat. Zij gingen dit bericht ook aan de reizigers doorgeven zodat die ook op de hoogte waren van wat er gebeurd was. 

Op het moment dat de HC en ik weer terug waren bij de trein gelijk even gekeken hoe de treindeze de aanrijding doorstaan had, de zijkant hadden we al gezien met het naar achteren lopen alleen de voorzijde waren we nog niet geweest. Waar er aan de zijkant nauwelijks wat te zien was en ook alle slangen onderdelen nog intact waren was dat aan de voorzijde niet het geval. 

De voorzijde van de trein was behoorlijk bevuild met bloed, ook zaten er hier en daar wat resten vlees aan de trein en ook in en rond de koppeling. Verder waren er nog wat hard plastick onderdelen afgebroken aan de onderkant, maar gelukkig niet zodanig dat de trein niet meer zelf zou kunnen rijden. Nadat we alles geïnventariseerd hadden konden we weer de cabine in klimmen om alles aan de treindienstleider te gaan doorgeven.

Op het moment dat ik contact op ging nemen met de treindienstleider bleek ik deze keer bij een ander treindienstleider gebied uit te komen, blijkbaar stond ik op de grens van 2 gebieden en kwam ik de 2e keer bij het andere gebied uit. Waar de treindienstleider Amersfoort (dacht ik) juist heel vriendelijk en meedenkend was, was de treindienstleider Veluwselijn waar ik de 2e keer terecht kwam dat totaal niet. Deze was vooral erg kortaf en leek wel gefrustreerd dat ik al zo lang stil stond met mijn trein. Toen ik die treindienstleider had gezegd wat ik had aangetroffen op de plek van de aanrijding moest ik van haar maar zo snel mogelijk weer gaan rijden. De laatste trein van de dienstregeling stond namelijk al bij Barneveld Aansluiting te wachten om verder te kunnen. Deze trein kon dan ook zo snel mogelijk zijn weg gaan vervolgen in de richting van Den Haag. Op het moment dat ik haar vertelde dat het spoor toch echt nog geblokkeerd was met de ree die er lag kreeg ik al snel een diepe zucht te horen. De treindienstleider vroeg daarna nog wel of het nevenspoor wel te berijden was, wat gelukkig wel het geval was. Daar was de treindienstleider dan wel weer een soort van blij mee, want nu kon ze de laatste treinen in elk geval met een aanwijzing over 1spoor nog laten rijden. De trein die bij Barneveld Aansluiting stond te wachten moest alleen wel eerst weer terug naar Stroe, daar was namelijk voor de trein de enige mogelijkheid om via de wissels op het nevenspoor te komen. Toen duidelijk was wat de situatie was ook aan de treindienstleider doorgegeven dat de trein behoorlijk zwaar bevuild was door de aanrijding. Ook gelijk gevraagd of op station Hoevelaken het mogelijk was om de trein een snelle reiniging te geven zodat het vooral bij het binnenkomen op Amersfoort geen naar gezicht zou zijn voor de reizigers die op het perron stonden te wachten. De treindienstleider ging even overleggen maar zei al dat de kans klein was dat dat ging lukken. Al snel werd ik weer terug gebeld door de treindienstleider met de boodschap dat het reinigen niet mogelijk was, het zou te lang gaan duren voor de brandweer aanwezig kon zijn om te reinigen. Wel kreeg ik van haar de toestemming om mijn rijweg te gaan vervolgen naar Amersfoort en de mededeling dat zij met de knoop op Amersfoort ging overleggen over hoe de trein het beste binnen kon komen op Amersfoort.

Terwijl ik weer rustig aan mijn weg aan het vervolgen was naar Amersfoort werd ik nog gebeld door de knoop van Amersfoort. Die vertelde dat mijn trein op hetzelfde perron binnen zou komen als normaal, alleen moest ik de trein helemaal doorrijden naar de kop van het perron aan de Hilversumse zijde. Er zou geregeld gaan worden dat Veiligheid en Service het perron leeg ging houden van reizigers zodat niemand de trein hoefde te zien binnenkomen. De reizigers in mijn trein zouden worden opgevangen door V&S bij het uitstappen en naar de achterkant van de trein begeleid worden waar ze dan verder konden lopen naar trappen richting de stationshal. De reizigers werden eenmaal uit de trein en in de stationshal door V&S verder opgevangen en geholpen om weer thuis te komen, meestal door een taxi te regelen naar hun eindbestemming.

Toen de trein helemaal leeg was kon ik deze overdragen aan een rangeermachinist die ondertussen ter plaatse was bij de trein, deze zou de trein naar een plek gaan brengen waar de trein gereinigd kon gaan worden.

Voor ons als treinpersoneel was ondertussen door de bijsturing ook een taxi geregeld die er gelukkig redelijk snel was. Zo konden we in elk geval weer terugkomen op Hoofddorp opstel waar de dienst er een uur later dan de bedoeling was weer op zat.