Bijna aanrijding met een gevallen fietser op de overweg bij station Baarn.

Op 28 maart 2018 had ik een mooie vroege dienst om te doen. Ik begon deze dienst met een lege trein vanaf Hoofddorp opstel naar UtrechtCS te rijden. Op station Breukelen was er nog een lange geplande stop omdat er eerder geen plaats zou zijn op UtrechtCS voor de trein die ik mee had. Na de lange stop op Breukelen mocht ik dan alsnog door naar UtrechtCS waar de trein zou worden gebruikt als intercity naar Nijmegen toe. 

Na de trein afgeleverd te hebben op UtrechtCS mocht ik vanaf daar een leuk heen en weertje gaan doen naar RotterdamCS met een DDZ. Op RotterdamCS werd de DDZ nog even gecombineerd om als wat langere trein in de spits weer terug te kunnen gaan naar UtrechtCS. Na zonder problemen dit heen en weertje gedaan te hebben had ik op UtrechtCS weer even een klein half uurtje de tijd voor ik weer naar de volgende trein zou gaan. 

De volgende trein was de sprinter naar Almere Centrum die ik ook weer terug mocht gaan rijden naar UtrechtCS. Op de heenweg was deze sprinter nog behoorlijk druk omdat het nog volop spits was, maar met voldoende materieel bij mij kon iedereen gelukkig wel mee. De terugrit naar UtrechtCS was alweer een stuk rustiger omdat de spits toen voorbij was en op UtrechtCS werd de trein daarom ook weer gesplitst nadat ik was aangekomen.

Ik mocht op UtrechtCS mijn pauze gaan houden waarna ik met de DDAR als sprinter naar Amersfoort Centraal mocht gaan rijden. Aangezien deze treinen bestonden uit een lok met rijtuigen was het altijd de hoop dat de lok voorop zou rijden als ik deze trein weer eens mocht rijden. Deze dag had ik dat geluk en stond de lok aan de kant waarop de trein zou gaan vertrekken.

Na het gereedmaken van de trein was het tijd om te gaan vertrekken naar Amersfoort Centraal waar ik na een probleemloze rit de trein kon overdragen aan de volgende machinist.

Op Amersfoort Centraal had ik weer even een half uurtje tussentijd voor ik de laatste trein van deze dienst zou gaan rijden, de intercity terug naar Schiphol en Hoofddorp opstel.

Mooi op tijd ging ik samen het de HC alvast lopen naar het perron waar de intercity zou gaan binnenkomen om deze daarna verder te gaan rijden. De trein werd mooi op tijd binnen gereden en na het overdragen was ik klaar om de laatste rit te gaan doen. 

De rit begon gewoon rustig en aangezien het mooi zonnig weer was was ik onder het rijden aan het genieten van het mooie weer. Dat de rust net voor station Baarn abrupt verstoord zou gaan worden had ik op dat moment (gelukkig) nog geen weet van. 

Op het moment dat ik de eerste overweg in Baarn (vanuit de richting Amersfoort) aan het passeren was kreeg ik een alarmoproep binnen. Deze bleek geplaatst te zijn door een collega machinist die op station Baarn stond te wachten met de sprinter. In de alarmoproep kreeg ik te horen dat deze specifiek voor mij bedoeld was. Er was namelijk op de overweg voor station Baarn (vanuit mijn rijrichting dus voor het station) een vrouw gevallen met de fiets tijdens het oversteken van de overweg. De gevallen vrouw kon niet meer zelfstandig op tijd opstaan en lag samen met haar fiets in het spoor waarover ik naderde met mijn trein. 

Op het moment dat het geluid van de alarmoproep begon te gillen door de cabine ben ik de trein al gelijk behoorlijk stevig gaan laten remmen om terug te gaan naar 40 km/ uur, nog niet wetende wat er exact aan de hand was. Nadat mijn collega machinist in lichte paniek zo snel en duidelijk mogelijk zijn verhaal aan het doen was en ik hoorde dat de alarmoproep specifiek voor mij bedoeld was gooide ik de trein in de snelremming. Op dat moment begon de trein nog harder te remmen en maakten de magneet remmen een ijzerinwekkend geluid terwijl ze over de spoorstaven schuurden om de trein tot stilstand te brengen. 

Op dat moment kan ik zelf niet meer doen dan de situatie aanschouwen zoals deze zich voor mij zal af gaan spelen. Terwijl ik nog steeds met een behoorlijke vaart op de overweg af kwam gereden met de trein (de afstand tussen de 2 overwegen is maar een paar honderd meter) zag ik nog vanalles gebeuren op de overweg. In eerste instantie zag ik de vrouw die gevallen was op de grond liggen met haar fiets naast haar, tussen de sporen waar ik overheen zou komen met mijn trein. Op hetzelfde moment zag ik ook dat vanaf 2 kanten mensen onder de gesloten spoorbomen door renden naar de gevallen vrouw toe om haar te helpen. Terwijl ik nog op enkele meters afstand was zag ik dat ongeveer 4 man uit alle macht probeerden om de vrouw samen met de fiets uit mijn spoor trekken. 

Op het allerlaatste moment dat ik nog wat kon zien (de ICM die ik mee had heeft een grote dodehoek naar beneden toe waar je niks ziet als machinist zijnde) zag ik dat de mensen die de vrouw te hulp geschoten waren de vrouw en ook haar fiets net op tijd uit mijn spoor getrokken hadden. 

Terwijl de trein nog tot stilstand aan het komen was passeerde ik de overweg en hoopte ik maar dat er niet alsnog iets of iemand geraakt zou worden door mijn trein. Ik hoorde gelukkig geen klap en geen herrie die onder de trein doorging, het leek dus allemaal op het nippertje goed gegaan te zijn. Na een lange remweg kwam de trein uiteindelijk met een behoorlijke schok tot stilstand langs het perron van station Baarn.

Na het tot stilstand komen van de trein was het eerste wat ik deed de HC informeren over wat zich zojuist had afgespeeld. Vanuit de achterste cabine waar de HC zat had hij al het 1 en ander gezien en wat hij al vermoedde bleek dus te kloppen. Wat ik van de HC terug hoorde stelde mij wel gerust, hij kon zien dat iedereen zonder kleerscheuren de situatie doorstaan had en er geen zwaargewonden of erger aan slachtoffers was. Ook gaf hij door dat het personeel van de sprinter ondertussen was aangekomen bij de gevallen vrouw en de mensen die haar op het aller laatste moment voor de trein hebben kunnen weghalen samen met haar fiets.

Vlak nadat ik en mijn HC de berichten via de portofoon hadden uitgewisseld kregen we nog een geruststellend bericht van de collega's die bij de vrouw en haar helpers stonden. De collega liet weten dat iedereen de schrik er nog behoorlijk in had zitten, maar dat iedereen er zonder zware verwondingen vanaf gekomen was. Alleen de vrouw had wat lichte schaafwonden die ze zou laten behandelen in het nabijgelegen restaurant. De collega liet ook weten dat zij verder geen hulp van ons nodig hadden en dat wij, als dat mogelijk was, onze weg konden gaan vervolgen.

Vlak na het tot stilstand komen van mijn trein werd ook de alarmoproep beëindigd en kreeg ik al snel een oproep van de treindienstleider. Omdat de treindienstleider nog niet wist hoe de situatie ter plaatste was wilde hij eerst weten of er nog slachtoffers waren waarvoor hulp nodig was. Ik kon hem gelukkig laten weten dat alles op het nippertje goed gegaan was en op een paar schrammen na iedereen er zonder schade vanaf gekomen was deze keer. Voor de treindienstleider was dat wel fijn om te weten, want nu hoefde hij niet de hulpdiensten te alarmeren en kon het treinverkeer hopelijk weer snel opgestart gaan worden. Door de alarmoproep was dit namelijk nagenoeg tot volledig tot stilstand gekomen rondom Baarn. Ook vroeg de treindienstleider hoe het met mij ging en of ik in staat was om de trein verder te gaan rijden tot in elk geval Hilversum. Mocht het nodig zijn kon ik op Hilversum wachten op een vervangende machinist en stond de trein minder in de weg als op station Baarn waar ik nog stil stond. Ik vertelde de treindienstleider dat ik nog behoorlijk de schrik in de benen had, maar dat ik waarschijnlijk wel in staat zou zijn om de trein verder te gaan rijden. De treindienstleider gaf mij gelukkig nog wel heel even de tijd om tot rust te komen en mocht het hem laten weten als ik weer kon gaan vertrekken.

Terwijl ik in gesprek was met de treindienstleider was de HC naar voren komen lopen om even te checken of alles goed ging. Gelukkig zakte de ergste adrenaline al redelijk snel weer weg en uiteindelijk samen met de HC besloten dat ik de trein in elk geval tot aan Hilversum zou gaan rijden en de HC voorin zou blijven om te checken of alles goed bleef gaan. 

Nadat ik bij de treindienstleider had gemeld dat ik weer klaar was om te gaan vertrekken kreeg ik toestemming om mijn rit naar Hilversum te gaan vervolgen, ondertussen wel met een vertraging van zo'n 15 minuten. Tijdens de rit naar Hilversum werd ik ook nog gebeld door de wachtdienst die wilde weten hoe het ging en of het nodig was om een andere machinist te regelen. Na een kort gesprek samen met de wachtdienst besloten dat ik zelf de trein zou doorrijden naar Schiphol en Hoofddorp opstel en de HC voorin zou blijven om in de gaten te houden of het ook echt goed bleef gaan. 

De rest van de rit uiteindelijk met dezelfde vertraging maar zonder verdere grote problemen kunnen uitrijden en weer veilig en wel op Hoofddorp opstel beland. Op Hoofddorp opstel was gelukkig de wachtdienst er om nog even een gesprek mee te hebben en de ervaring op papier te zetten in een MBO (melding bedrijfsongeval). Nadat alles was afgerond met een hele ervaring rijker en wat later dan gepland weer naar huis gegaan.