Op vrijdag 25 september om iets voor 16 uur zijn mijn oudste 2 dochters (Lisa en Joëlle) en ik vanuit huis vertrokken om met de tram en de metro naar Amsterdam Centraal te gaan.
Omdat we geen risico wilde hebben om de NightJet te missen en we nog even wat wilde gaan eten op Amsterdam Centraal waren wij daar al ruim optijd aangekomen.
Op Amsterdam Centraal hebben we eerst even in alle rust pizza en pasta gegeten bij de Julia's waarna we iets na half 6 naar het perron gelopen zijn waar de NightJet naar Innsbruck ging aankomen.
Om 17:45 uur kwam de trein mooi optijd langs het perron gereden en konden we gaan zoeken naar de cougette waar onze gereserveerde zit/slaapplaatsen waren. Wij hadden voor onze heenreis rijtuig 424 nodig en in die wagen de slaapcoupe met de nummers 81,82,83 en 84. Aangezien ik de cabine privé geboekt had bleef plaats 84 dus leeg deze reis, wat ons wel de mogelijkheid gaf om de bagage zonder problemen kwijt te kunnen. Ookal hadden we allemaal alleen maar een rugtas bij ons was het wel fijn dat deze niet onder de bedden gelegd hoefde te worden.
Na ongeveer een kwartier nog langs het perron gestaan te hebben is de trein net na 18 uur heel mooi optijd in beweging gekomen om de reis naar Innsbruck te gaan maken. Wat mij gelijk al opviel bij het vertrekken is dat de trein dit zo vloeiend en soepel doet dat je nauwelijks in de gaten hebt dat je bent gaan rijden. Al vrij snel na het vertrek kwam er al een trainmanager langs om te controleren of iedereen die was ingestapt op de juiste plaats terecht gekomen was. Ook gaf de trainmanager bij iedereen even een korte uitleg over hoe alles werkte in de slaapcoupe en waar we de toiletten/wasruimte en service ruimte konden vinden voor eventueel eten/drinken en snacks te kopen onderweg.
Na nog de geplande stops op Utrecht Centraal en Arnhem Centraal gehad te hebben in Nederland was het tijd om Nederland te gaan verlaten door bij Zevenaar de grens over te gaan en Duitsland in te gaan rijden.
In Duitsland kwamen al vrij snel de eerste problemen op het spoor. Er waren namelijk hier en daar wat infrastructuur problemen waardoor de trein regelmatig langere tijd tot stilstand kwam. Vaak was dit gewoon ergens op de vrije baan voor een stopstonend sein, maar ook regelmatig was dit op stations waar officieel geen stop voor de NightJet gepland was. Op de stations waar de deuren van de trein ontgrendeld werden mochten en de reizigers even de trein verlaten om op het perron wat rond te lopen of een sigaretje oid te roken, wat in Duitsland nog wel is toegestaan op de perrons.
Terwijl de trein zich stukje bij beetje door de verstoringen aan het worstelen was gingen wij onze slaapcoupe maar eens klaarmaken om te kunnen gaan slapen wanneer we daar behoefte aan zouden gaan krijgen. Voor elk bed was er een fleecedeken, een soort van dekenhoes en een klein vierkant hoofdkussentje. Dat hoofdkussentje werd al snel het net niet kussentje gedoopt, want het was zo dun dat je nauwelijks in de gaten had dat je met je hoofd op een kussen lag. Ook waren de matrassen best wel hard/stevig om op te liggen, voor 1 of 2 nachten niet zo'n groot probleem, maar voor meerdere nachten zou dat denk ik wat minder comfortabel zijn.
Nadat alles klaar lag op de bedden zijn we nog even gaan proberen om in een rijdende trein het spel de toren van pisa te gaan spelen, Joëlle wilde graag weten of dit dus ging lukken😉. Op de momenten dat de trein stil stond of een gelijkmatig tempo bleef rijden ging dat nog wel, maar als de trein ging remmen of tot stilstand ging komen (wat door de problemen dus bijna constant het geval was) vielen natuurlijk alle poppetjes weer van de toren af. We kwamen er dus al snel achter dat het leuk geprobeerd was, maar dat het dus absoluut geen spelletje was om in de trein te doen🤣🤣.
Omdat het ondertussen buiten al mooi begon te schemeren besloten we maar om niet verder te gaan met het spelletje maar gewoon naar buiten te gaan kijken en te gaan genieten van de ondergaande zon vanuit de trein.
Ook nadat het al donker was geworden bleef het leuk om naar buiten te kijken als we weer eens stil stonden op een station. Omdat wij de verlichting in de coupe uit gedaan hadden konden we heel mooi naar de mensen kijken op het station zonder dat deze in de gaten hadden dat wij aan het kijken waren, wat soms gewoon best leuk is om even kunnen doen.
Rond 21:30 uur besloten we dat het voor deze avond wel goed geweest was en dat we gingen proberen om te gaan slapen. Omdat we ons nog wel moesten klaarmaken om te gaan slapen duurde het uiteindelijk nog wel tot ongeveer 22 uur voor we alle drie echt in bed lagen. Ook de rest van de reizigers in onze cougette gingen rond deze tijd wel zo'n beetje slapen dus het duurde ook niet lang voor het stil was in de rest van het rijtuig.
Het slapen bleek de eerste nacht nog best een behoorlijke uitdaging te zijn. Op de momenten dat de trein een gelijkmatige snelheid bleef rijden vielen we alle drie behoorlijk snel en goed in slaap, maar op het moment dat de trein ging remmen (wat de hele rit helaas heel regelmatig bleef voorkomen en vaak nog echt stevige remmingen ook) werd in elk geval ikzelf en ook heel regelmatig Lisa en Joëlle weer wakker. Ik moest er vooral heel erg aan wennen dat het in Duitsland blijkbaar heel normaal is om behoorlijk heftig af te gaan remmen voor (waarschijnlijk) stopstonende seinen, snelheidsverlagingen en ook stops op stations. Elke keer als de trein weer zo'n stevige remming in ging zetten werd ik (lang leve de beroepsdeformatie) juist extra alert en ging ik afwachten of er niet wat aan de hand zou zijn, wat gelukkig niet zo was natuurlijk. Tijdens de nacht hadden we nog meerdere lange stops op wat stations wat er ook voor zorgde dat we weer wakker werden omdat de trein dan weer lang stilstond.
Na een nacht waarin we vaak wakker geworden waren maar toch ook wel redelijk wat momenten goed hebben kunnen slapen werden we tussen kwart over 6 (ikzelf) en kwart voor zeven (Lisa en Joëlle) weer redelijk uitgerust wakker en hadden we zin in de dag die ons te wachten stond.
Achteraf bleek het maar goed te zijn dat we zo optijd wakker geworden waren, want om 7 uur werd door een trainmager ons ontbijt gebracht in de coupe. Het simpele ontbijt bestond uit 2 afbakbroodjes, een cupje abrikozen jam, suiker voor in de koffie/thee, een cupje koffiemelk en nog wat bestek. Ook kregen we daar nog een kop thee bij (ikzelf) en warme chocolademelk (Lisa en Joëlle). Dit laatste was de trainmanager al de vorige avond komen vragen wat we bij het ontbijt wilde drinken.
Omdat het heel helder weer was op de plaats waar de op dat moment reden konden we tijdens het ontbijt, al kijkend uit het raam van de trein, genieten van de zonsopkomst. Het ontbijten, de zonsopkomst bewonderen en ondertussen het landschap aan je voorbij zien trekken is ook weer een heel mooie ervaring opzich.
Terwijl de trein rustig zijn weg aan het vervolgen was kwamen al snel de eerste bergen in zicht. Eerst nog even verstopt achter een deken van mist, maar al snel kwamen ze in al hun glorie te voorschijn. Toen ook nog eens de zon vanachter de bergen zich steeds meer liet zien werd het helemaal een fenomenaal landschap op te zien. De bergen, wat restjes mist en de zon maakte er een compleet levend schilderij van waar wij live van mochten meegenieten.
Na een tijdje moesten we de live show toch even gedeeltelijk verlaten, want het eindstation kwam ondertussen ook snel naderbij. Dat betekende dus dat we ons weer moesten gaan klaarmaken voor de dag met alles wat daar bij hoort.
Met een half oog al het moois buiten en half oog bij wat er moest gebeuren was iedereen wel mooi optijd klaar met alles voor we exact op tijd het station van Innsbruck kwamen binnenrijden.
Na het eerste avontuur in de nachttrein kon vanaf station Innsbruck ons 2e avontuur gaan beginnen, namelijk een hele dag de toerist uithangen in Innsbruck.
Voor het begin van de reis had ik al een Innsbruckkaart gekocht voor iedereen, deze kaart geeft voor 24 uur gratis toegang tot al het OV in Innsbruck inclusief de bergbanen die naar de top van de hoogste berg bij Innsbruck gaan. Ook kan je veel dingen gratis of met flinke korting bezoeken met zo'n kaart.
Omdat wij graag naar de top van de berg wilde gaan had ik al opgezocht op welk moment van de dag dit het beste was om te doen. Nagenoeg alle adviezen waren om dit al gelijk aan het begin van de dag te doen, want hoe meer naar het midden van de dag hoe drukker het zou worden op de berg.
Op het moment dat wij dus op het station van Innsbruck waren uitgestapt was dat dus ook het eerste wat we wilden gaan doen. Met een beetje hulp van Google maps zijn we in een kwartiertje naar het beginpunt van bergbanen gelopen, iets wat na een lange rit met de trein geen straf was om te doen. Ook was het een mooie manier om gelijk alvast een stukje van Innsbruck te zien.
Eenmaal aangekomen bij het beginpunt van de Innsbrucker Nordkettenbahnen konden we met de Innsbruckkaarten al gelijk gaan inchecken en hoefden we niet in de rij te gaan staan om kaartjes te kopen.
De Nordkettenbahnen bestaan uit drie verschillende bergbanen/liften die je uiteindelijk naar een hoogte van ongeveer 2300 meter brengen. Het eerste gedeelte waar wij als eerste gingen instappen heet de Hungerburgbahn, deze bracht ons met wat tussenstops naar het tussenstation de Hungerburg op zo'n 860 meter hoogte. Ondanks het vroege tijdstip was het af behoorlijk druk in de lift en dus waren we blij dat we niet nog langer gewacht hadden. Eenmaal op het tussenstation konden we kiezen om nog verder omhoog te gaan naar 1900 meter met de Seegrubenbahn of hikend de berg op te gaan. Net als bijna alle anderen waarmee we in de lift stonden kozen er ervoor om met de volgende lift verder omhoog te gaan de berg op. Omdat er al een aantal waren afgevallen die niet verder omhoog gingen was de volgende lift iets minder druk, maar nog steeds behoorlijk vol. Al snel kwamen we aan op het tussen tussenstation de Seegruben waar er al een prachtig uitzicht over Innsbruck was vanaf 1900 meter hoogte. Vanaf dit station kozen nog meer hikers om de berg vanaf daar te voet verder af te leggen, maar wij namen net als veel anderen nog de derde en laatste lift naar het eindstation op de top van de berg. De laatste lift heet de Hafelekarbahn en bracht ons uiteindelijk naar het eindstation op 2300 meter hoogte. Vanaf dit punt was het uitzicht echt fenomenaal over de stad Innsbruck en de omgeving heen. Wat wel gelijk duidelijk was was dat de temperatuur gevoelig kouder ( rond de 10 graden kouder) was dan in de binnenstad van Innsbruck. Gelukkig waren we daarop voorbereid en konden we alle drie even een extra vest aan doen op berg.
Vanaf het eindstation van de lift konden we te voet nog de laatste meters klimmend afleggen naar de absolute top van de berg, de top van Innsbruck zoals die ook wel genoemd wordt. De klim ging over een goed aangelegd pad slingerend naar boven, het wat alleen jammer dat de stenen behoorlijk glad waren waar het pad van maakt was, dit zorgde er voor dat je goed moest blijven opletten waar je liep en waar je wel of niet goed kon afzetten naar boven toe. Na de toch nog pittige klim (voor mij dan, de meiden hadden er toch wat minder moeite mee😅) kwamen we dan aan op het uitzichtpunt op de echte top van de berg. Hier was ook een soort van kruis geplaatst als hoogste punt wat uiteraard veelvuldig door iedereen gebruikt werd om foto's bij te maken als herinnering er geweest te zijn.
Ook wij hebben daar uiteraard foto's bij gemaakt en vooral heel erg genoten van het super gave en mooie uitzicht wat er was vanaf dat punt.
Na ongeveer een half uurtje rondgelopen en gekeken te hebben besloten we om weer rustig aan terug te gaan naar eindstation van de lift. Ook de terugweg was het weer oppassen met de gladde stenen, maar we zijn allemaal zonder problemen weer bij het eindstation aangekomen.
Vanaf het eindstation zijn we met de lift weer terug gegaan naar de tussenstation waar we in een souvenirwinkel nog wat souvenirs gekocht hebben. Daarna daar nog even wat rondgelopen waarna we weer verder naar beneden zijn gegaan naar het tussenstation. Vanaf het tussenstation gelijk weer verder met de laatste lift terug naar de binnenstad van Innsbruck waar we rond het middaguur weer terug waren uiteindelijk.
Eenmaal terug in Innsbruck besloten we dat het een mooie tijd was om ergens wat te gaan eten, aangezien we op de heenweg tijdens het lopen al wat restaurants gezien hadden liepen we eerst maar eens die kant op om te zien of er iets was om te kunnen lunchen.
Gelukkig bleek dat inderdaad zo te zijn, want al snel zagen we een soort broodjeswinkel waar heel veel verschillende soorten belegde broodjes verkocht werden. Na wat kijken had iedereen al snel iets gezien wat wel lekker leek en dus was het in de rij aansluiten om te kunnen gaan bestellen. De rij en het bestellen duurde niet zo lang en dus zaten we al snel alle drie lekker te eten van de bestelde broodjes die zeer goed in de smaak vielen.
Tijdens het eten in overleg besloten om na het eten eerst een rondrit te gaan doen met de sightseeing (hop-on/hop-off) bus die door Innsbruck rijd. Bij deze bus kan je bij verschillende haltes op en af stappen om bezienswaardigheden te bezoeken of de omgeving beter te verkennen.
Omdat we erachter kwamen dat het hoofdstation van Innsbruck de dichtstbijzijnde halte was zijn we daarheen gelopen om aan de rit te kunnen beginnen. Helaas voor ons duurde het nog even voor de bus op de halte zou gaan aankomen. In de tijd dat we moesten wachten hoefden we ook niet te vervelen, want er was genoeg te zien op en rond het busstation.
Na een half uurtje ongeveer kwam de bus aanrijden op de halte en konden we instappen voor een rondje sightseeing door Innsbruck heen. In de bus was er ook een audiotour aanwezig in verschillende talen waaronder ook Nederlands. Toen we in de bus zaten konden met een koptelefoon op dus gewoon in het Nederlands horen waar we allemaal langs reden. Ook werd er veel achtergrond informatie gegeven en verteld over de geschiedenis van de stad Innsbruck en de bezienswaardigheden. Omdat we vooraf niet echt iets hadden bedacht wat te wilden gaan doen of zien besloten we om in de bus te blijven tot we iets zouden tegenkomen wat ons interessant leek.
Uiteindelijk is het erop aangekomen dat we tot 2 haltes voor het hoofdstation van Innsbruck in de bus zijn blijven zitten en bij de Marktplatz van Innsbruck zijn uitgestapt.
Op dat punt konden we namelijk nog even naar de meest bekende brug in Innsbruck lopen waar vaak foto's worden gemaakt van de gekleurde huizen die daar naast elkaar langs het water staan. Uiteraard heb ik nu zelf ook zo'n foto gemaakt😉.
Omdat we geen zin hadden om nog veel door de binnenstad van Innsbruck te gaan slenteren gingen we in de informatie folders die we hadden meegenomen opzoek naar nog iets leuks om te doen in de laaste paar uur die we nog hadden.
Al snel kwamen er erachter dat er in Innsbruck nog een tram rondrijd die over een berghelling en door een stuk bos rijd naar een buitenwijk van Innsbruck toe, de zogenaamde Waldbahn. Omdat dat ons wel erg leuk leek om eens gezien en gedaan te hebben besloten we om naar de halte te gaan lopen waar deze tram aan ging komen.
Ook deze keer hadden we de pech dat we weer ruim een half uur moesten wachten op de eerstvolgende tram die maar 1x per uur bleek te rijden. Gelukkig hadden we nog meer dan genoeg tijd en dat wachten hadden we wel voor dat ritje over.
Ook deze keer ging de tijd weer erg snel tijdens het wachten omdat er meer dan genoeg te zien was rondom de halte waar de tram zou komen.
Eenmaal in de tram gingen we eerst nog een stukje door Innsbruck heen waarna we ongeveer 10 minuten later aan de rand van berghelling en het bos aankwamen. Vanaf dat punt werd het echt een heel mooi ritje om te rijden, de tram reed slingerend door het bos langzaam maar zeker de berghelling op. Onderweg waren nog verstoring stops bij wat andere buitenwijken die vanaf de haltes in het bos te bereiken waren. Ook kon je vanaf verschillende haltes beginnen met wandelroutes door de omgeving heen, iets wat ook via de automatische omroep in de tram werd aangegeven.
Wij besloten om bij de halte net na het bosgebied uit te stappen (halte Mühlsee) en niet helemaal mee te gaan tot het eindpunt van de tram. Ons leek het wel leuk om vanaf die halte via de wandelroute die daar ligt terug te gaan lopen naar de laatste halte die in het bosgebied lag (halte Aldrans).
In principe zou het een wandeling kunnen zijn van 15 minuten en met een beetje doorlopen zouden we de eerst volgende tram weer terug naar Innsbruck kunnen nemen. Maar omdat we tijd zat hadden en geen zin hadden om snel te gaan lopen besloten we om lekker rustig aan te gaan doen en de tram 1 uur later terug te nemen naar Innsbruck.
Onderweg hebben we tijdens het lopen heel ruim de tijd genomen om van de omgeving te genieten. Ook moest Lisa voor haar school nog een foto opdracht doen die ze daar in de omgeving mooi heeft kunnen uitvoeren.
Het eerste gedeelte van de route was nog langs wat weilanden waarna we al snel in een smalle maar mooie strook boos terecht kwamen. Langs en door dat strook bos heen liep een smal bergbeekje met helder stromend water naar beneden. Deze beek nodige gewoon even uit om stil te staan, te luisteren naar het stromende water en te genieten van de verdere rust en stilte daar in de omgeving. Al had het gekund had ik daar nog uren kunnen zitten/ staan rondlopen, want de rust daar was zo fijn om even ervaren.
Helaas had ik nog 2 pubers bij mij die vonden dat we daar maar niet te lang stil moesten blijven staan en beter door konden lopen naar misschien nog meer mooie plekken toe, en daar hadden ze dan ook wel weer gelijk in😉.
Na nog een stukje lopen kwamen we weer uit in een buitenwijk van Innsbruck waar vlakbij nog wat koeien in een fris groene alpenweide liepen, met zo'n echte klingelende bel om hun nek heen.
Ook dat wilden we graag even van wat dichterbij bekijken en dus liepen we naar die koeien toe om even wat leuke foto's te maken en het leuke geklingel op video op te nemen.
Ondanks dat we nog best wel wat tijd over hadden besloten we al vrij snel om weer verder te gaan lopen naar de tramhalte toe, bij ons allemaal begon de energie wel een beetje op te raken en ook werd het tijd om te gaan uitzoeken waar we wilden gaan eten in de avond. Terwijl we verder liepen naar de halte van de tram kwamen we ergens midden op de weg ineens een zwarte of heel donker bruine eekhoorn tegen. Deze liep heel eigenwijs nog even voor ons op de weg voor hij/zij besloot om toch maar weer de bosjes in te gaan. Ook kwamen we tijdens het bergop lopen naar de halte nog een mooi uitzichtpunt tegen waar we voor de laatste keer deze dag een gedeelte van Innsbruck van bovenaf konden zien liggen.
Eenmaal bij de halte moesten we nog even wachten tot de tram zou aankomen en dus begon ik alvast wat te zoeken naar restaurants in Innsbruck waar we wat konden gaan eten. Na wat overleggen, uitzoeken en beoordelen hadden we al vrij snel 2 opties gevonden waar het ook wel lekker leek om te gaan eten. Met wat uitzoeken van de tramhaltes bleek het ook nog eens zo te zijn dan de waldbahn ook stopte op de halte het meesr dichtbij onze eerste keuze om te gaan eten, wat toevallig dan ook weer erg goed uitkwam.
Eenmaal in Innsbruck weer bij de halte uitgestapt om naar het eerste restaurant te gaan lopen bleek dat er die dag blijkbaar een hardloop evenement geweest was waar de laatste lopers nog aan het finischen waren. Het was dus druk in de binnenstad en wij waren niet de enige die op dat tijdstip gingen zoeken naar een plaats om te eten.
Bij onze eerste keuze bleek er dus ook geen plaats meer te zijn en dus gingen we een stukje verder lopen naar het restaurant wat we als 2e keuze hadden bedacht.
Hier waren we ook lang niet de enige die wilden gaan eten, maar konden we met een kwartiertje wachten wel een tafel krijgen om te gaan eten, dat hebben we dus maar gedaan.
Het restaurant waar we uiteindelijk gegeten hebben was de goldener Adler, wat betreft de sfeer misschien nog wel een betere keuze dan het restaurant wat we als eerste keuze bedacht hadden.
Bij de Goldener Adler konden we uit best wel aardig wat gerechten kiezen en uiteindelijk kozen Joëlle en ikzelf voor een Tiroler Gröstl om te eten. Dat gerecht is een traditioneel Tiroler gerecht met gebakken aardappelen, rundvlees, gebakken eitje en wat rauwkost erbij. Lisa had gekozen voor een lasagne variant die ze daar serveerde. Het eten was echt heel lekker en iedereen heeft met zijn bord bijna helemaal tot helemaal leeg gegeten, ook de prijs voor het eten viel aan het eind echt heel erg mee.
Na het eten was het alweer tijd om ons rustig richting het station van Innsbruck te gaan begeven en omdat het al behoorlijk donker aan het worden was konden we ook nog even ervaren hoe mooi verlicht de binnenstad is in de avond. De mooie gebouwen waren sfeervol verlicht en gaven de binnenstad gelijk een hele gemoedelijke en knusse sfeer, wel heel bijzonder om dat nog even mee te mogen maken. Op de terugweg ook nog even langs een souvenirwinkel gelopen inkom nog een souvenir van de stad Innsbruck te halen, want wat hadden we een geweldige dag gehad in deze mooie stad.
Eenmaal op het station waren we daar behoorlijk aan de vroege kant, maar ook deze keer maakte dat echt niet uit. Het was leuk om vanaf het perron in de gaten te kunnen houden hoe er daar gereden en gerangeerd werd met de treinen. Al snel kwam ik er ook achter dat het in Oostenrijk blijkbaar normaal is dat er met een volledig frontsein van 3 lampen op de achterzijde van de trein gerangeerd wordt. Het was namelijk zo dat ik meerdere treinen op die manier naar het rangeerterrein gereden zag worden en ik ga er maar vanuit dat dit niet gedaan is door vanuit de achterste cabine achteruit te rijden😉. Ook stond aan de overzijde van het perron waar de NightJet binnen zou komen een sprinter die defect was. Deze trein had wel wat weg van de Flirt die in Nederland rijdt, maar was toch net even anders. Ik ben alleen niet bekend genoeg om te weten welke trein het nou precies was. Wat wel grappig was om te zien hoe zeer daar aan het klooien waren met de trein die er echt geen zin in leek te hebben. Na veel gedoe is de trein dus ook opgeheven en in elk geval tot wij vertrokken is hij niet meer van zijn plaats gekomen, het leek dus 1-0 voor de trein te zijn die avond🤣🤣.
Ongeveer tien minuten voor de vertrektijd van de NightJet kwam deze mooi optijd langs het perron gereden en konden wij weer opzoek naar onze geserveerde coupé. Deze keer zaten we ook in rijtuig 424, alleen nu de stoelen 91,92, 93 en 94 die ook deze keer weer leeg bleef omdat ik de coupe voor ons privé gereserveerd had.
Omdat deze keer het vertrek wat later op de avond was en wij alle drie nog weinig energie over hadden besloten we om gelijk de bedden en onszelf maar klaar te gaan maken om te kunnen gaan slapen als we dat wilden.
Nadat de bedden waren opgemaakt en ook wijzelf alles hadden gedaan hebben we tot station Rosenheim nog genoten van het uitzicht vanuit de trein. Wij hadden zelf namelijk alle verlichting weer uit gedaan en buiten was de volle maan heel helder aan het schijnen. Deze volle maan gaf de een hele mooie gloed over de bergen en het landschap waar we doorheen reden, ook dit was weer erg mooi om te zien vanuit de trein.
Vanaf station Rosenheim waren we het er alle drie wel over eens dat we gingen slapen en deze keer duurde het maar heel kort voor we in slaap gevallen waren.
Waar het precies aan gelegen heeft weet ik niet, maar de terugreis hebben we allemaal nagenoeg doorgeslapen en zijn we niet of nauwelijks wakker geworden onderweg. Ikzelf ben heel even wakker geweest tijdens de lange stop op Nürnberg, maar dat was ook de enige stop die ik zo bewust heb meegemaakt dat ik er wakker van werd. Onderweg uiteraard ook wel weer aardig wat keren half wakker geworden als er weer eens stevig geremd werd, maar dan sliep ik daarna ook wel weer vrij snel en makkelijk verder gelukkig.
Na uiteindelijk een best goede nacht slapen (ondanks dat de slaap wel heel licht was) werd ik zelf rond 6:45 uur weer wakker en de meiden werden ergens tussen 7 uur en 7:15 uur wakker. Ook zij hadden veel beter geslapen dan op de heenweg en waren ook weer redelijk uitgeslapen. Deze ochtend hadden we wat meer tijd om een beetje wakker te worden, want het ontbijt werd 'pas' rond 7:45 uur in de coupe gebracht. Het ontbijt zelf was weer exact hetzelfde als de vorige ochtend, Lisa en ik hadden daar hetzelfde drinken bij, alleen Joëlle had liever water deze ochtend.
Na het ontbijt was het tijd om onszelf weer klaar te maken voor de dag en het beddengoed weer op te ruimen. Dit werd even later door de trainmanger opgehaald om gewassen te kunnen worden.
Tegen de tijd dat alles klaar was waren we alweer aangekomen op station Arnhem Centraal, met een kleine 30 minuten vertraging die was opgelopen in Duitsland. Omdat de stops op Arnhem en Utrecht vrij ruim gepland waren en de trein lekker kon doorrijden was de vertraging op Amsterdam Centraal nog maar 15 minuten zo'n beetje, wat dus eigenlijk nog best goed optijd was voor zo'n lange rit.
Op Amsterdam Centraal zat onze reis er helaas alweer op en konden we het laatste stukje met de metro en de tram weer naar huis gaan.
Voor ons alle drie is de gehele reis echt heel goed bevallen en we waren het er unaniem over eens dat dit misschien wel de eerste reis was met een nachttrein, maar dat dit zeker niet de laatste keer zou zijn. Wanneer de volgende reis gaat zijn dat weten we nu nog niet, maar deze gaat vrijwel zeker een keer komen, waarschijnlijk dan als een langere interrail reis.
Reactie plaatsen
Reacties