Met 140 km/uur een duif in de koppeling gevangen. 

Op zaterdag 19 april 2025 had ik een leuke vroege dienst om te doen met inhoud die onderandere naar Den Helder zou gaan.

De dienst begon met een ritje met de Airport sprinter naar Amsterdam Centraal waarna ik nog een keer met de Airport sprinter heen en weer mocht tussen AmsterdamCS en Hoofddorp. Na deze ritten en mijn pauze begon het mooiste gedeelte van de dienst, ik mocht met de intercity naar Den Helder en vanaf daar weer naar UtrechtCS met de intercity. De rit naar Den Helder ging zonder problemen en bijzonderheden en een half uurtje later mocht ik met de intercity vanuit Den Helder naar UtrechtCS gaan rijden. Dat deze rit heel anders ging lopen dan gedacht had ik toen nog geen weet van. 

De rit begon eigenlijk heel normaal en zonder problemen, maar ergens halverwege de stations Schagen en Heerhugowaard bedacht een duif dat het een mooie dag was om eens de binnenkant van de koppeling van een trein te gaan bekijken.

Op het moment dat ik zo rond de 140 kilometer per uur reed zag ik vanuit mijn ooghoeken vanaf de rechterkant van het spoor een duif aan komen vliegen. Deze duif vloog betrekkelijk laag en ik zag al aankomen dat deze niet meer op tijd van vliegrichting zou gaan veranderen om niet door de trein geraakt te gaan worden. Duiven zijn namelijk vaak heel traag met uitwijken, iets wat niet handig is met een trein in de buurt.

Door de hoogte waarop hij vloog bedacht ik mij nog in een splitsecond dat hij hopelijk niet in de koppeling terecht zou gaan komen. 

Op het moment dat ik dat dacht hoorde ik al dat de duif geraakt werd door de trein, gevolgd door het geluid van een koppeling die open valt en de snelremming van de trein. Omdat de lucht ineens allemaal weggeblazen werd door de koppeling die open stond werden alle remmen van de trein geactiveerd.

De duif was dus in de koppeling terecht gekomen en ook nog eens zo dat deze net als bij het combineren van een trein de koppeling open had laten vallen. 

Bij het combineren zorgt dit open vallen ervoor dat de treinleiding, het hoofdreservoir en alle elektrische schakelingen van de treinen met elkaar verbonden worden en de treinen met elkaar kunnen communiceren.

Nu was er alleen geen treinstel wat verbonden moest worden en dus liep alle lucht al snel weg uit de treinleiding en het hoofdreservoir. Als er geen lucht meer in de treinleiding en het hoofdreservoir zit gaat de trein automatisch volle kracht remmen en dus stond ik al snel helemaal stil met de trein. 

Terwijl de trein nog bezig was met remmen heb ik al gelijk de HC via de portofoon op de hoogte gebracht van de reden van de snelremming die uitgevoerd werd. Aangezien de HC vanuit de achterste cabine al de nodige veren achter de trein had zien rond dwarrelen had deze al zo'n vermoeden dat er een vogel geraakt was. 

Ook aan de HC doorgegeven dat de duif in de koppeling terecht gekomen was en dat ik deze eerst weer buiten dicht zou moeten gaan trekken voor we verder konden. Om dit te mogen gaan doen moest ik wel eerst de treindienstleider bellen omdat ik buiten de trein in het spoor moest gaan lopen om bij de koppeling te kunnen komen. 

Nadat ik de HC ingelicht te had kon hij de reizigers gaan informeren en ik kon daarna contact op gaan nemen met de treindienstleider en de situatie uitleggen.

De situatie was alleen wat complexer dan alleen de duif in de koppeling, want de trein was vlak voor een overweg tot stilstand gekomen. Deze overweg was dus wel gesloten voor het wegverkeer maar ik kon nog even niet verder rijden. 

Toen ik de treindienstleider aan de lijn had heb ik uitgelegd wat er met mijn trein aan de hand was en dat ik vlak voor een overweg tot stilstand gekomen was. 

Ook heb ik gelijk gezegd dat ik buiten de trein bij de koppeling moest moest gaan kijken om te weten of ik deze weer kon gaan sluiten. 

De treindienstleider vertelde mij dat er nog een tegentrein richting Den Helder onderweg was en dat als deze gepasseerd was hij op beide sporen een belemmering zou zetten in zijn systeem. Op deze manier konden er geen treinen meer richting DenHelder gestuurd worden en was het voor mij veilig om uit de trein te gaan.

Terwijl ik mijn telefoonnummer aan de treindienstleider gaf voor het geval alles wat langer zou duren kwam de tegentrein mij al tegemoet rijden.

Helaas waren er al heel wat fietsers, voetgangers en automobilisten die 0,0% procent geduld hadden, want ondanks dat de tegentrein er al aan kwam met 140 km/uur besloten ze toch om de gesloten overweg over te steken. Waarschijnlijk had de treindienstleider nog niet de melding gehad dat de overweg al even dicht lag door mijn trein en had hij de machinist van de tegentrein dus ook geen aanwijzing overweg (EI8) gegeven.

Het ging gelukkig allemaal goed deze keer, maar ik vermoed dat de machinist van de tegentrein wel minimaal heel raar opgekeken heeft (of misschien zelfs wel even geschrokken is) dat er wegverkeer over de gesloten overweg ging. 

Al snel kreeg ik van de treindienstleider de bevestiging dat hij een belemmering op de sporen gezet had. Ik kreeg daarna ook de toestemming om het spoor in te gaan om de situatie bij de koppeling te gaan bekijken en oplossen. Na het gesprek beëindigd te hebben ben ik bewapend met de rode vlag met vlaggenstok naar de koppeling gegaan waar de duif als een onherkenbare hoop veren en vlees in samengeperst/geplet was. Omdat de HC ook graag wilde zien hoe de situatie was ging ook hij even mee naar buiten. 

Met de punt van vlaggenstok heb ik de duif (voor zover je nog kon spreken van een duif) uit de koppeling gepulkt. De HC had nog even geholpen door met de hand een groot stuk veren en vlees uit de koppeling te halen die ik met de vlaggenstok niet goed weg kreeg, zelf vond ik dat wel net even te ver gaan om dat te doen.

Nadat de koppeling ontdaan was van de resten van de duif kon ik deze gelukkig zonder verdere problemen weer dicht trekken met de kabel die daarvoor bedoeld is. Na het dicht trekken van de koppeling stopte ook het blazen van de lucht en hoorde ik dat het hoofdreservoir weer gevuld werd. Er was hierna geen luchtlekkage meer te horen bij de koppeling en ook zag alles er weer uit zoals het hoorde, alleen met wat veertjes extra zo hier en daar. 

Na een laatste check weer terug gegaan naar de cabine waar ik weer contact op kon nemen met de treindienstleider om te melden dat het probleem was verholpen.

Eenmaal de treindienstleider aan de lijn was hij blij te horen dat het probleem weer opgelost was. Omdat de overweg ondertussen wel echt in de storing was gekomen mocht ik mij gaan voorbereiden voor het aannemen van de EI8 (oude aanwijzing overweg).

Na het invullen van de EI8 was ook het hoofdreservoir en de treinleiding van de trein weer voldoende gevuld om de remmen te kunnen lossen. Ik kreeg daarom ook gelijk toestemming van de treindienstleider om mijn rijweg te gaan vervolgen en daarmee de EI8 ook aan te houden. 

In de tijd dat ik bezig was met het vrij maken van de koppeling en de gesprekken met de treindienstleider was het bijna onafgebroken druk op de overweg. Het wegverkeer ging achter elkaar slalommend tussen de overwegbomen door, veel gingen zonder te kijken gewoon blind achter de voorganger aan.

Toen ik na ongeveer 15 minuten weer kon gaan rijden (voor mijn gevoel was de tijd korter, maar blijkbaar had het toch nog zolang geduurd allemaal) bleef het wegverkeer de overweg op rijden alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik ben al ver van tevoren begonnen met het gebruiken van de tyfoon in de hoop dat het wegverkeer wel zou blijven staan. 

Helaas leek dat nauwelijks effect te hebben en bleef het wegverkeer oversteken tot het moment dat ik echt bijna op de overweg was. De laatste auto maakte het zelfs zo bont dat deze zijn auto in de achteruit moest zetten om weer tussen de bomen vandaan te komen omdat ik toch wel erg dichtbij was ondertussen.

Uiteraard reed ik heel erg langzaam op dat moment en had de kans op een aanrijding niet groot geweest, maar het feit dat mensen blijkbaar zulke haast hebben dat ze niet even kunnen wachten is wel echt bizar.

De HC stond nog even achter mij in de deuropening toen ik zo langzaam op de overweg aan kwam rijden en ook hij verbaasde zich over het tafereel wat er zich afspeelde op de overweg. 

Zowel ikzelf als de HC vielen van de ene verbazing in de andere verbazing bij het uitvoeren van de EI8 bij de overweg. Voor mij was het de eerste keer dat ik bij een aanwijzing overweg/EI8 zo lang nog wegverkeer de overweg op zag komen terwijl deze gesloten was. Ook de HC had dit nog niet eerder zo extreem meegemaakt en dus was het voor ons beide een aparte ervaring om mee te maken. 

Uiteindelijk wel de overweg zonder verdere problemen kunnen oversteken waarna we onze weg konden gaan vervolgen naar Heerhugowaard.

Op het moment dat ik stilstond op station Heerhugowaard kreeg ik van de bijsturing te horen dat de trein die ik reed door de grote vertraging niet verder zou gaan dan AmsterdamCS. Vanaf AmsterdamCS zou de trein met een ander treinstel en aangepast rit nummer weer opnieuw ingelegd gaan worden zodat de vertraging niet verder zou oplopen in de richting van Nijmegen.

Van de bijsturing mocht ik vanaf AmsterdamCS via Schiphol gaan terugpassagieren naar Hoofddorp opstel. Ik ging het namelijk niet meer redden om op tijd op UtrechtCS te zijn om mijn laatste geplande trein naar Hoofddorp opstel te rijden. Omdat ik niet meer naar UtrechtCS hoefde was ik ook iets eerder terug op Hoofddorp opstel dan de geplande tijd, dus dat was wel weer mooi meegenomen.